Kaf, koren en wat daartussen zit

Het is prettig om een serie werk door te nemen. Naast elkaar leggen, combineren, selecteren. Wat hoort bij elkaar, wat staat op zichzelf, wat is niet goed genoeg en wat is misschien gewoon nog niet af. Waarin zit de onderlinge samenhang en in welke volgorde komt die het beste naar voren?

In dit geval gaat het om een serie kleine werken, combinaties van monoprint en letterpress in veel verschillende kleuren.

Het stapeltje “nog niet af” groeide gestaag. Uit een serie van 40 blijven vooralsnog 2 series van 3 à 4 werken over. Nog eens 3 andere prenten ook goed bevonden, maar dan als individuele stukken, zonder onderling verband.

Wat nog niet klaar is laat zich vrij eenvoudig vaststellen. Meestal bestaat het werk dan nog uit minder drukgangen dan de prenten die wel af zijn. Er mist nog een laatste accent dat het werk een duidelijke ingang geeft. Of het geheel is nog niet samenhangend genoeg en vergt juist nog een wat grotere ingreep om beeldelementen te binden.

Wat wel af is maar niet goed genoeg is minder expliciet. Soms gebeurt er genoeg (teveel?) in het beeld en levert de optelsom geen spannend resultaat op. De compositie heeft geen focus of de kleurcombinaties werken niet. (“Deze werkt niet” is kunstenaarsjargon voor “vind ik niet mooi”). Andere werken hebben een zo sterk afwijkend karakter dat ze niet thuis horen in de rode draad van deze specifieke serie werken. Mogelijke onderzoeksrichtingen om later op terug te komen. Wel af, niet goed genoeg, maar ook (nog) niet weggooien. Veel werken bevinden zich voor langere tijd in deze tussenfase. Het is hoe lades vol raken.

Gelukkig zitten er ook tussen die afgekeurd zijn en niet behouden hoeven worden. Doormidden scheuren en weg ermee. Bij dit soort werk, waarin de vraag of er nog wat aan moet gebeuren lang open blijft, is dat een prettig definitieve uitspraak: deze in ieder geval niet.